Dagblog 8 - dag droom dag Zeh

" Je kunt niet altijd alleen maar worden, je moet ook een keer zijn"

Een goeie om toe te passen op de existentiële gedachten van gisteren. Het in het nu leven.
Zelf niet bedacht natuurlijk, het komt uit Juli Zeh's briefroman die ik net uitgelezen heb. Het is altijd een dubbel gevoel als je merkt dat iemand met dezelfde denkpatronen leeft, dezelfde rare dingen doet en meemaakt en denkt. Natuurlijk is dat geruststellend. Een pijnstiller tegen de eenzaamheid. Daarnaast is dat verlammende gevoel dat het veroorzaakt, die leegte, altijd raar. Het komt niet van jou, je bent niet uniek, je doet het niet op jezelf. Moet dat dan? Nee, laten we realistisch blijven.

"In het worden, niet in het zijn, voelt de mens zich thuis. Het worden toont hem zijn leven als een verhaal met begin, een midden en een eind en laat hem naar de dood streven, terwijl de dood de plek is waar hij het minst graag zou willen aankomen."

Een boek over schrijven, literatuur en schrijverschap; Ik zou liegen als ik zeg dat het me niet heeft beïnvloed, dat ik het niet met dezelfde stem gelezen heb als dat ik dit voor mezelf dicteer. Heb je daar al eens eerder op gelet, met welke stem jij leest? Met welke stem jij schrijft? Met welke stem jij denkt? Is dat dezelfde? Is dat die van jou? Ik heb altijd een breuk-gevoel met mijn eigen ik-verteller, want die is voor jouw leven auctorieel, maar hij is ook een ik-tt-verteller. Te confronterend, ik wil mijn andere stemmen terug, ik mis ze, ze lijken op vakantie, of toepasselijker: sociaal gedistantieerd. 

Dag Droom

Ik mis mijn dagdroom vrienden. 

Stel je zelf de vraag: wil ik iets maken omdat ik het proces wil doormaken, of om het resultaat te aanschouwen? Wat is het beste? a; b; of een combinatie van a en b? Wat valt het makkelijkst te forceren? Waar leer ik het meeste uit? En wanneer ga ik stoppen met plannen en plat analyseren en ga ik gewoon DOEN. Is het angst, is het luiheid is het iets anders? 

Lees het boek, je bent gewaarschuwd want ik kan me er niet van weerhouden het in mijn eigen egoïstische zin te verklaren. 

We gaan, zo als dat hoort, van achter naar voor. 

"Als ik in staat zou  zijn om uit te leggen wat er in een verhaal gebeurt, waarom zou ik dat nog vertellen?"

Dat moest ik horen, ik als persoon die overal een betekenis zoekt zodat het belang heeft, voor eerst te weten wat het is, of zelfs voordat het is. Alles plannen, alles uitleggen, alles duiden, alles alles alles, stop met denken! Doe nu gewoon, gewoon. Schrijf, teken, wat ik je opkomt voordat je probeert met een rede hiervoor op te komen, voor je op het idee komt dat je idee het niet waard is.
Maar ook, soms moet je de dingen tijd geven. Maar misschien minder in de zin van erop te kauwen als het nog rauw is maar eerder erop broeden, het laten rusten, rijpen, of vergaan en verdwijnen als piepschuim onder secondelijm en je merkt dat het niet samenhangt. 

"Dat soort ideeën beroert een snaar in me waarvan de trillingen me op bijzondere wijze nerveus maken. Ik heb iets aangeboord dat uit alle macht naar buiten wil. Een complexe kosmos aan personages, thema's, dwarsverbanden komt als een onweersfront aangerold, wil zich vol ongeduld ontladen. Ik raak gestresst."

Hier zijn we al zo lang over bezig. Ik moet het niet uitleggen, ik hoor het niet uit te leggen. Dit is hoe het zit. En voor de zoveelste keer, ik heb dit pas gelezen, en niet gepland. We gingen minder plannen, en dat doe ik nu ook, zeker met deze blog, deze blog is een gedachtestroom.

"spelen in mijn hoofd, met of zonder potlood in mijn hand werd een permanente bezigheid" 

Ik zie de 11-jarige ik zitten wanneer ik dit lees. 

"Op een gegeven moment ontwikkelde zich dat zelfs tot een syndroom waar ik mijn hele jeugd last van heb gehouden. In mijn hoofd nestelde zich een vertellende stem, die ik niet kwijt geraakte. Die verteller becommentarieerde alles wat ik zie of deed, alsof ik zelf een romanpersonage was. Ik kon alleen nog maar op een narratieve manier denken.(...)"

Misschien ben ik helemaal niet raar, misschien ben ik gewoon schrijver, misschien ben ik gewoon kunstenaar. Van daar al dat plannen, de derealisatie, de dissociatie. Ik was niet ik. Ik was een "ik" in mijn hoofd, maar ik was bij "ik" ook vergezeld van de andere romanpersonages. Ieder nam zijn bagage op zich, gefragmenteerde realiteit. Behapbare onderdelen.

"Er was een immanente lezer in me gegroeid, en dus was ik niet langer alleen als ik schreef"

... of dacht. 

Als ze weg zijn, altijd vrezen dat ik terug alleen ben. Maar dat was ik altijd al, ik heb nu gewoon meer grip op die ik, meer bewustwording. Meer bewuste omgang. Meer eenheid. Stop met vrezen, ze zijn er nog altijd, alleen zit jij nu aan het stuur. (Zoiets? Ik probeer mezelf alleen maar wat te troosten, omdat de eenzaamheid wat groot wordt en ik me als maar kleiner voel. Om plaats te maken? Voor wie, mezelf?

"Freud beschrijft het vertellen als een variatie op twee andere menselijke gedragingen, namelijk dagdromen en spelen"

Ben ik, de "ik" in mijn hoofd, of hetgeen (diegenen) waarmee ik die "ik" omring? 

"(...), dan zou ik dus dit verhaal moeten vertellen, maar in plaats daarvan zeg ik, uit luiheid: Uit luiheid"

"(...) hemeltergende pogingen om eerst maar eens zijn eigen schepper te worden door zichzelf uit te vinden, de lege hemel boven zijn hoofd met zichzelf te vullen, zichzelf te overstijgen om tot zichzelf te komen. Grootheidswaanzin en minderwaardigheidscomplex bereiken daarin een perfecte, zelfdestructieve congruentie"

Chaos' orde. -De oxymoron-achtige naam van een fictieve metal band die ik bedacht heb voor mijn verhaal zegt alles.

Wat gebeurt er als je jezelf meer herkent in de beschrijvingen van iemand anders' personage, door iemand anders, die totaal niets met jou te maken heeft, die jou niet kent? Ben je dan blij met dat nieuwe inzicht, of ben je ambetant dat jij dat niet zelf kon, jezelf zodanig projecteren op jouw personages zodat je de film van je eigen bewuste kan waarnemen op/in hen? Misschien is het beter zo. Dat je dat niet van jezelf weet, en dat jij dat niet van jezelf gemaakt en dat je niet in een echokamer zit.

Joharivenster

Niet in een echokamer zitten. Wanneer is dat meer van toepassing? Als ik alleen zit in mijn bovenkamer, of wanneer ik omringt ben door mijn eigen personificaties van gedachten, gevoelens, ervaringen? 

"(...) Zijn voortdurende, telkens weer mislukkende poging om zichzelf opnieuw uit te vinden en eigenlijk een betere, gezondere - kortom, optimalere persoon van zichzelf te maken, ontneemt hem al zijn kracht" 

Supra

Stop met oordelen voor het beeld gemaakt is. Hoe kan je anders vergelijken? Hoe kan je anders verbeteren?

"De computer is een schrijfcrisisgenerator"

"Een kunstenaar werkt altijd" 
"Wie schrijft moet slapen" "Als je dat rijk niet al lezen; maar al schrijvend wilt bewandelen, dan moet je slapen. En dromen" 
"(...) wat de aangeklaagde partij  luiheid' noemt, is in de werkelijkheid de drang naar artistieke vrijheid die zich ook in de levensstijl moet verwezenlijken om zich in zijn geheel te kunnen ontplooien"

Altijd leuk, een excuus vinden voor je nachten die tot de middag duren.

"Maar dat is nou het mooie aan proza: het is niet meer dan een afgezwakt tot-jezelf-komen. Een gesimuleerd bij-jezelf-zijn, omdat 'jezelf' in dit geval niet 'ik', maar een literair perspectief is. Een degelijk opgebouwd perspectief is veel beter te verdragen dan het hectische geflikker dat we ons 'ik' noemen. Natuurlijk kom je al vertellende evengoed dicht bij jezelf. (...)" 

Het heeft toch iets, jezelf omschrijven aan de hand van iemand anders' woorden. Het gaat gemakkelijker, Het coveren van een lied waarvan je weet dat iedereen houdt, het voordragen van een gedicht dat al talloze prijzen heeft verdiend. Is dit waarom ik mijn lexicon aan iemand anders geef in mijn hoofd, zodat ik hen na moet zeggen en niet twijfelen aan "mijn eigen woorden"? Of voelt dat als vervalsing, ben ik aan het plagiëren? Ook als ik de volgorde verdraai, er duiding en interpretatie aan toevoeg? Zo lang ik niet vals begin te zingen, of te stotteren. Want dan zal je nooit de woorden waard zijn. Iedereen weet wat er hoort te komen. Is het dan niet beter andersom? Om, als het echt niet gaat, het zelf (voor je) te doen? 

Dan maar gewoon die blog schrijven als de woorden je niet geboden worden, en aan je roman als je ze wel voorgeschoteld krijgt, zodat deze elkaar kunnen beïnvloeden, zodat je deze gewoonte ook eens kan omdraaien, ter inspiratie. Deze troostende tekst neer schrijven zodat je niet zot word ik je echo-bovenkamer?

Sta ik dichter bij mijn schrijf-en-denkwerk als ik-verteller? Of als auctoriële verteller, of...
Is dat wat volwassen worden is? Leren alleen zijn? Met je gedachten?

"(...) Het fictieve 'ik' of 'hij' of 'wij' is een uitkijkpost waar je op jezelf neerkijkt"

Vandaar die hoogte-diepte-vrees misschien. 

Altijd maar zorgen over hoe iets gaat zijn dat je nog moet doen, zodat je altijd onderschat wat je aan het doen bent of (net) gedaan hebt. Bekijk het eens van een andere kant. 

"Wat is er zo gênant aan mens-zijn? De sterfelijkheid. Schrijven is een geconcentreerde vorm van de strijd tegen vergankelijkheid. We weten dat het geen zin heeft. En toch strijden we verder; Gênanter kan haast niet."

"Depressie is een diepgewortelde angst voor je eigen saaiheid"

"Interessanter  genoeg doet het soms meer pijn als iets je niét raakt"

(Die leegte)

"Er leiden vele wegen naar inzicht, maar geen ervan terug"

 (Quote van een quote)

Wat maak in mezelf toch wijs! Mijn personages waren helemaal niet "weg", ze waren bezig met de quiz van De Slimste mens! Als kandidaat, jurie, publiek! En ze hebben heel goeie mopjes gemaakt! 

Chads sarcasme, Zions slimme of schuine moppen, Homo-humor van Sil, ...

Klaslokalen, concerten, dansoptredes. Gezelschapspellen in de woonkamer met een kopje thee; quizavond. Een atelier vol topwerken van een zelfonderschattende kunstenaar. Een slaapkamer, een badkamer. Alles is mogelijk. 

Zelfs een kelder daarboven. 

Er is plaats. Kom,

Verwerking

omgang

tot het "ik komen"

"De zomaar is een tekstvorm die op elk gewenst moment kan worden gewist. Jij is er niet voor de lezer, maar uitsluitend voor de auteur. De zomaar bestaat uit tekstflaren, scènes, dialogen, enkleke zinnen of ook wel kleinere, op zichzelf staande eposoden."

Soms kan ik conversaties, de onderwerpen de avond ervoor voorspellen. Heb mijn uitleg klaar. (Helderziend?) Onder de rode pen van meester OC (orginal character gepasseerd. En toch weet je nooit hoe het in het echt zal zijn, hoe echte mensen erop zullen reageren. 

Dus stop nu maar met piekeren.

Hier nog wat quotes van Juli die ik niet weet waar te zetten. 

"Scherpgerande wolkenschaduwen" 

"zo niet - dan juist"

"poetica klinkt alsof de schrijver weet wat hij doet - terwijl hij in het beste geval weet wat hij gedaan heeft" 

En nu verder in het boekje over Lord Byron lezen, misschien doe ik wel een soortgelijke analyse. Misschien. Geen verplichtingen, geen plan. Gewoon zien. Voelen.

1. boek uitgelezen
2. blogpost
3. wandeling, al was het een beetje druk in het bos naar mijn goesting.

health & gn xxx

Dagblog 7 - klopt

 Dagblog 7

7... 6... 5... 4... 3... 2... 1... 0

20. Breathe in 1,2,3,4

19. Breathe out 1,2,3,4 

18. Breathe in 1,2,3,4

17. Breathe out 1,2,3,4 

16. Breathe in 1,2,3,4

15. Breathe out 1,2,3,4 

14. Breathe in 1,2,3,4

13. Breathe out 1,2,3,4

12. Breathe in 1,2,3,4

11. Breathe out 1,2,3,4

10. Breathe in 1,2,3,4

9. Breathe out 1,2,3,4 

8. Breathe in 1,2,3,4

7. Breathe out 1,2,3,4 

6. Breathe in 1,2,3,4

5. Breathe out 1,2,3,4 

4. Breathe in 1,2,3,4

3. Breathe out 1,2,3,4

2. Breathe in 1,2,3,4

1. Breathe out 1,2,3,4

0. Breathe out 1,2,3,4

Ademen. Ik kan niet meer... 

Hoe lang nog hoe lang nog hoe lang nog hoe lang

Hoe hoe hoe veel tijd tijd tijd 

En en dan dan 

Daarna daarna 

Nog 1 nog 1tje. 

0000000000000

Chad haat dit, dit is zijn fobie, maar het komt nu ook in mij op: het is óók een dwang van hem, dingen nummeren, sorteren is dingen een plaats geven. De chaos ordenen. Het logisch maken. 

Maar dan

Stilte

Leegte

Geen gedachte is de engste gedachte

Rust is onrust

Comfort biedt vrees

Dwang en fobie

Het moment van de inslag was alles zwart. Eerst volledig wit, dan volledig zwart.

Pas in herinnering werd de wereld terug in zijn grijstonen opgebouwd. Bij het zien van 0’en 1’en deed het bibberen alsof de stroom weer door zijn lijf gejaagd werd. Als hij een kaarsje aanstak ter herinnering stuurde de verbrande geur hem terug in de tijd naar toen het (en hij) in brand stond. 

Het geeft me zelf stress, ik voel het. Ik voel wat hij voelt, want het zijn mijn gevoelens in een metafoor. 

Dat is wat schrijven is. Vormgeven aan jouw gevoelens (en gedachten), gedachten zijn synesthetische gevoelens (of misschien andersom voor de anti-sociale mens) 

Ik lijk mezelf een nieuwe angst aan het ontwikkelen, of te ontdekken

Stof om tekeningen van te maken. Ik heb nog eens zin in zo’n kitchere emo collage

Dat en nog iets anders

Even een brainstorm van op een wandeling:

||||Chads fobie e(en dwang) van aftellen, nummering

+ -> weglopen, elopement 

-> hardlopen

Tekening waar chad wegrend achtergrond met aftellers: nieuwjaar, oude film, kalender afgekruist, 0en en 1en (angst cijfer 0 en 1) -> eindigheid, bliksem 

(Run-awolnation). ||||

When I look into the windowglass at night

It looks like I have black eyes

From beating myself up

-Living in their rainbow shadow-

(Over sil en chad)

Tijd om kennis te maken met een nieuw personage -niet dat je Chad al kent- maar deze persoon helpt daar ook wel mee. Deze keer een iets uniekere naam die in me op kwam en zeldzaam blijkt te zijn. (het moest iets zijn dat op Silver leek) Ik vond enkel een kledingmerk terug. Silvian, of kort: Sil. (Chad is ook kort voor Chadward, zo heeft hij zowel een heel veel voorkomende als een heel zeldzame naam) 
Op het eerste zicht is Sil het tegengestelde van chad: open, sociaal, fleurig en kleurig tegenover gesloten, introvert, alles zwart en donker en somber... enzovoorts. Twee types die normaliter niet met elkaar zouden opschieten in het middelbaar. 

Maar zoals ze zeggen, gedeelde ervaringen en trauma's brengen de mensen samen. Diezelfde energie. Dat, en als de klastitualris je dwingt om met de nieuwe om te gaan omdat die net als jou in een dramatisch ongeval zijn ouders is verloren en jij het als enige hebt overleeft in rare omstandigheden. Ook Sil heeft een fobie opgedaan. Maar een iets typischere, ik zou hem onder 1 plaatsten; omdat het zien ervan hem doet flauwvallen: Bloedfobie. Iets gemakkelijker, iets meer cliché. Handig voor als ik niet weet wat te doen met het plot, dan maar iemand laten bloeden. 
Sil en Chad. Of Chad en Sil? Hoe dan ook een odd couple, weer een soort trope, ik weet het, maar het doet me iets, een wit-zwart tegenstelling waarmee ik grijs wil zoeken. Dusk and Dawn. Als ze hondjes waren en dit was een engels kinderboek dan hadden ze misschien zo geheten. 

Ik hou van duo's die op het eerste zicht niets gemeenschappelijk te hebben, maar toch op een manier elkaar aantrekken, samenkomen door omstandigheid (dit is niet de enige keer dat ik het doe (-> Zie Jason en Zion -die leg ik ook we eens uit) Bij deze twee is het vooral dingen die je opmerkt bij de eerste indruk die polar opposites zijn, daar wil ik voorbij duwen. Onverwachte combinaties vullen elkaar aan op onverwachte manier. 

Het gaat niet zo vloeiend, ik zal het er een andere keer nog eens over moeten hebben. Wanneer ik nog eens verder schrijf aan de roman en wanneer ze nog eens op bezoek willen komen in mijn hoofd, samen. Nu lijkt Chad een beetje eenzaam en angstig. Angstig aan het wachten, maar waarop? Het einde de van de lockdown? Tot mijn schetsboek volstaat? Op de dood? Hoeveel uren tot het slapen gaan? Altijd een soort wachten op Godot, we willen het nu, de gedachten en gevoelens ontwijken maar. Terwijl we moeten in de moment zitten. In het nu leven is belangrijk. Maar het hangt ervan af: als je je echt slecht voelt is dat misschien niet zo ideaal. 

We willen alles ineens voelen om van de chaos af te zijn, we willen een andere vorm van leegte als die er is.

Die A.S.S. zorgt er blijkbaar voor dat je sterk in het nu leeft, depressie doet je dat nu willen ontwijken, maar ook alleen dat te zien. In de zin van geen toekomstbeeld. Rumineren op het verleden, vrezen in het heden, piekeren over de toekomst. Er moet iets weg, wel dan wordt ie futuur vaak weggewist, omdat dat het gemakkelijkste is. Altijd willen ontsnappen, wegdrijven, derealiseren, dissociatie. Zo lijkt alles leeg. En elk klein gevoel of gedachte die door de barsten sijpelt van de muur die je om je bouwt is als een traan die een overstroming veroorzaakt. Iets miniem kan je van de kaart halen, als je je zo tegen alles verzet. Dat zorgt er natuurlijk voor dat je dat schild op houdt, omdat je die gevoelens niet wilt voelen, wat gevoelens toen te veel pijn, zijn te intens. Een vicieuse cirkel. 

Een steen per dag. Je muur afbreken, Je nieuwe comfort zone-stad met straten opbouwen.

Rome wasn't built on one day.

                                             Hier nog een leuke die vandaag in me opkwam 

                                                                    (posca acrylstift op papier)

1: wandeling

2: tekenen en lezen

3: the masked singer finale

health & gn xxx

Ik mis mijn acrylverf (schilderijtjes) en papier toch wel een beetje.

Dagblog 6 - Byrons Mate van Fobie

 Miauw~~

Lilla luidt de dagblog 6 in.

Vandaag gaat het wat beter, het was zo een dag van muziek luisteren, ipv een dag van yt videos kijken. Dat mag ook wel eens. Ik wou dat ik kon zingen, wil het heel graag leren. Ik denk dat als ik zou oefenen ik het wel zou kunnen. Ach, mijn eigen stem horen is zo al confronterend genoeg, dat weten we ondertussen. 

-> wachten op het einde van de VS-verkiezingen en 2020 in zijn geheel

Een zelfportretje

Eindelijk eens wat verder aant werken in mijn groot (A4) schetsboek, goed zo. 

Deze gaat over het rare gevoel dat ik krijg wanneer ik mijn terug-lange-haar samenbind. De genderdysphorie, derealisatie, dissociatief gevoel. Dan lijkt die spiegel een poort naar 7-8 jaar terug. Ik heb lange tijd, nog steeds eigenlijk, een rare relatie met mijn haar. Een, lange tijd was het heel lang, liet het enkel knippen door mijn mama omdat de punten eraf moeten. Waarom zou ik het er zo moeilijk mee hebben? Is het omdat het "haar" heet? ;-) Ik  heb het in 2017 (denk ik)  kort laten knippen, om het vervolgens weer enkele jaren lang kort te houden. 

Sinds de eerste lock-down heb ik mijn haar gewoon laten doen, ik ga zo al niet graag naar de kapper, en nu is die knipstrijd voor een tijdje gestaakt. Het is dus ondertussen weer lang genoeg geworden om het weer samen te binden. Dit doe ik dan ook als ik mij ga douchen. 

Een innerlijk conflict. Ik zie het beide graag: kort en lang. Maar dat is niet iets dat ik elke dag kan afwisselen, helaas. En de strijd met de gender-associatie is nog niet helemaal gestreden. 

Ik lijk altijd maar minder en minder te zeggen te hebben. Dat, of ik heb geen zin eraan om te beginnen. Alsof ik alle adem al in mijn longen moet hebben zitten voor ik begin te praten. Zo typisch, blijven proberen naar boven te kijken om hoe in te schatten hoog de berg is-zonder dieptezicht. Wel, voor mij gaat de vergelijking beter op als het naar beneden kijken is. Een daling inschatten is meestal moeilijker. Dat, plus, ik heb hoogtevrees. Hoogtevrees. Rare term. Wat je ziet is eigenlijk de laagte en die geeft je angst. Jij bent de hoogte. Hmm. Even opzoeken. Het bestaat allebei. Waarschijnlijk is het bij mij een combinatie van acrofobie en bathofobie. Ik had ook agoraphobie, maar die heb ik grotendeels afgeleerd door gewoon bij elke spin die ik zag te zeggen dat-ie schattig is. Ik begroet de kelderspin nu als ik die spot. De achtpotige huizenkraker lokt nu dezelfde angstige reactie uit als mijn social anxiety veroorzaakt wanneer ik een vreemde tegenkom. "Goeiedag". En een terugtrekkende beweging, en een iets sneller kloppend hart.

Of het echt een fobie is, dat met de spinnen, denk ik eigenlijk niet. Toch niet in de extreem panische vorm. 

Ik vind dat fobie-angst in verschillende vormen moet opgedeeld worden.

Een vergelijking met allergieën helpt ook. Bij deze:

BYRON'S MATE VAN FOBIE

1. Je hebt de panische angst, de echte paniek, een heeel veeel schrik, een ik wil op de vlucht trekken, door de vloer zakken, imploderen, van realiteit switchen, het huis in brand steken angst. Met bibberende benen, tranen in de ogen. Dat of van de kaart gegaan. Dit is klinisch, een aandoening.

-Panisch: ik val dood als ik ermee in contact kom -> ik heb hier een epipen voor nodig.

Hetzelfde als een dwang. In gevoel, verder een antoniem. -> ipv een niet kunnen zonder een ontwijken, dan.

2. Dan: een vrees. Een terugdeinzing, een ademstok, een slik, een de pagina omslaan, wegkijken, zweethandjes, een actief ontwijken. Een standaard allergie. Een dit doet me overgeven, intens jeukende uitslag krijgen. Het meest standaard begrip van een allegrie en ook van een fobie.

3. Een sluipende angst, een bekommernis, een zenuwachtigheid, een hoofdpijn.

Als een hooikoorts of een voedselintollerantie. Je gaat er niet dood van, weet niet eens altijd dat die er is. En je voelt het in je hoofd of in je buik.
Op sommige momenten ben je er gevoeliger aan dan op andere.

Maar ze hebben een grotere impakt dan je denkt, psychosmatisch.

Ik zou bij mij de hoogtevrees plaatsen ergens tussen 2 en 1, de spinnen als ze niet groter zijn dan 2-3 centimeter onder 2. Mijn social anxiety onder 2 Een zelf gediagnosticeerde somnifobie en heus nog wat dingen, die niet in me op komen onder 3, maar dat is het punt van 3. 

Sluipende angsten 

Er bestaan heel veel, heeel veeel fobieën. Vrij algemene als hoogtevrees, of überspecifieke als Hexakosioihexekontahexafobie, angst van 666 of het ironische hippopotomonstrosesquippedaliofobie, jawel de angst voor lange woorden. Het meest afschuwelijke daaraan is dat ze je lay-out zo verkloten. 

Maar toch vind ik geen term voor een angst die ik zoek. Niet voor mezelf, maar voor een personage, iemand wie ik in dagblog 2 even aan het woord heb gelaten: Chad. Zoals gemeld is op nieuwjaarsdag, zijn verjaardag, op het overgeschakelmoment naar het nieuwe jaar de bliksem ingeslagen en is hij in één (donder)klap wees geworden. Logischerwijze zou de fobie die hij hier opdoet een van de volgende moeten zijn: Brontofobie - Bliksemangst - Astrafobie of Astrapofobie of keraunofobie - angst voor onweer, fobie of angst voor donder en bliksem.

Maar nee, ik ben opzoek naar een angst van tellen, van aftellen om specifiek te zijn (a fobia of countdowns), misschien zelf een angst voor nummering. Een angst die altijd 3 is, maar afhankelijk van de situatie naar 2 kan gaan, tot zelf 1. 

(Bij nader inzien: Dit zal Chad al met ongemak gelezen hebben. Het pakt een beetje op de adem.)

Aftellen naar nieuwjaar

Aftellen naar de winnaar van eurosong

Aftellen naar de nieuwe VS-president

Aftellen naar de volgende orkaan in het alfabet

Aftellen naar de apocalyps 

De dagen zijn genummerd. Alles is genummerd. Geen aftel kalender, geen examenvragen afgaan, geen nieuwjaarsaftelling, misschien zelfs geen to-do-lists, geen f.lux app die zegt binnen hoeveel uren je moet opstaan. -Dat uitrekenen van hoeveel uren nog te kunnen slapen gaat hand in hand met somnifobia- geen Watchmojo top 20 video's met plezier kunnen kijken ... en zo verder. 

In de plaats van dwangmatig te tellen: het passief tot agressief vermijden van tellen, aftellen. 

Zelfs het voorbij gaan van de tijd, de dagen (van de week) maakt bang. Kalenders (ieuw)
Dat moment dat de digitale klok van 23:59 naar 00:00 springt: de haren in de nek gaan rechtstaan

Dat en geboren zijn op 01/01 lijkt me akelig. 

Is dit realistisch? Is dit serieus mogelijk? Als een een symptoom van post-traumatische stress? Ik zou het eens moeten vragen. 

Maar ik kan het me inbeelden, dus dan moet het toch kunnen? Dan moet het toch ergens bestaan?

Houd me tegen of ik ga beginnen praten over parallelle-universa. De idee dat er talloze werelden, realiteiten zijn die altijd een fractie, een 0 of een 1 verschillen in hun binaire code. Mijn idee dat, als je het kunt bedenken, het bestaat, ergens in een realiteit. Wat maakt gedachten minder echt dan dingen? Wat maakt woorden, acties minder echt dan voorwerpen? Alles wordt in zekere mate ergens gemanifesteerd. Als een energie die in de lucht en ether hangt en door iemand opgevangen wordt. 

Geur zou het verst rijkende zintuig zijn, zoek het maar op! Heel erg onderschat. Wij mensen zijn ons weinig bewust van geur, ze is niet zo sterk ontwikkeld als bij vele andere dieren. Ze zit vol informatie: van het kanker ruiken door honden tot het medaille-waardig opsporen van bommen door een rat. Wij mensen kunnen dat niet. Maar als geur een impact op ons heeft is deze niet te overschatten: een enorme stank die je ervan weerhoudt om zelfs je normaal automatisch gedrag uit te oefenen. Een heerlijk parfum om voor altijd verliefd op te worden. Een aroma, een geur die je doet rijzen in de tijd, een geur die voor altijd een nostalgische waarde zal dragen. Geur als een inventarissche kast aan herinneringen. Kan je een geur vergeten? Nee, maar eerlijk? Of de herinneringen die eraan gebonden zijn? (Wat is iets, anders dan de herinneringen die eraan verbindt) Misschien is dat nog iets om mee te betrekken in mijn verhaal, in Chad's ptsd. De verbrande geur als eeuwige trauma uitlokker? Vreselijk, nee? Mooi.

Je kan geur niet noteren, niet opnemen, niet omschrijven met iets dat niet subjectief is. De enige opslag plaats voor geur is in je hoofd. Ik zoek nog steeds dat ene parfum dat ik voor het eerst in 2013 tegenkwam en nog elk jaar voorbij ruik lopen. Zie, dat zegt niemand, we zien het of we horen het voorbij lopen. Of we voelen er iets bij. Soms geeft het ons een smaak in de mond. Maar geur? Is niet standaard. Geur is iets voor synesthesisten. Nochtans, de fraguence-industrie is enorm. ENORM. Parfum is een masker voor onze intuïtie: achter geur, het minst zichtbare, voelbare, ... kan je je echt verstoppen, het is wat iemand ervan maakt. Het strooit suiker of roet over ons eten. 

Die bizarre, mysterieuze relatie die wij met ons geur-zintuig en reukvermogen hebben zou ik willen vergelijken met de 6de zintuig ervaring, het aanvoelen, de spirituele verbinding, iets opvangen uit de ether. Zoals geur, maar dan nog een trap verder, nog een stap moeilijker te omschrijven. Nog persoonlijker. Hoe moet je een nieuw-zintuigelijke ervaring beschrijven aan de hand van andere zintuigen? Het is als kleuren uitleggen aan een blinde. Als een parfum-reclame op tv. Psychedelisch, associatief, allegorisch, metaforisch, synesthesistisch.
Je moet het meemaken om het te begrijpen. Maar ook, het is voornamelijk onbewust. We hebben het niet door als het niet onder onze neus gewreven wordt.

Beelden, geluiden, geuren, onthouden we onbewust, beïnvloeden ons in alles wat we doen en denken. Wel, ik geloof dat energieën van hoger op, gedachtes en gevoelens van de Ander, ALLES WAT WE DOEN EN DENKEN, beïnvloed ons. Ieder wezen, ieder iets, beïnvloed de ander in zijn essentie met zijn essentie. 

Mijn excuses. 

Opmerkelijk toch, hoe wanneer ik denk dat mijn hoofd echt leeg is, er zo'n zware doch zweverige ideeën zicht ontwikkelen, ontspinnen. Zo, zonder te kijken vallen de puzzelstukjes samen. Het lijkt haast van hoger op te komen.

Spiritualiteit is voor mij hetzelfde niveau als religie, als een godheid, of meerdere. Het is er, dat weet je, dat voel je. Maar het valt niet in zijn grootsheid te beschrijven of zelfs te vatten. Enkel te ervaren, als je geluk hebt. Die verbondenheid. Dat is liefde die je voelt, een relatie tussen jou en de Wereld. 

Ik ben een intuïtief persoon, je mag me lui noemen en koppig: ik zoek niet graag dingen op. Niet alleen omdat ik niet wil weten of ik fout zit, wel zoek ik het even op als het om termen of vrij objectieve zaken gaat. (of pietenullige dingetjes die me interesseren) Maar heeft het betrekking tot filosofie, psychologie (die van mij toch) en spiritualiteit, dan ga ik meestal op mezelf af. Of beter, laat ik het op me afkomen. 

Ik wil mijn gedachten, het Iets zijn gang laten gaan. Zodat het toch in zeker mate voelt dat het Mijn Gedachten zijn. Maar ja, ik doe dit ook met mijn schrijven, en zoals we weten kan het dan zijn dat je soms het woordenboek aan het herschrijven bent zonder te weten hoe het alfabet werkt. Soms is een beetje research, planning, en inzicht wel een goede zaak. En je maakt altijd kans om op iets te botsen, iets dat al bestond met treffende gelijkenis en je lijkt geplagieerd te hebben. Maar, zover je er je van bewust bent, heb je het nog nooit gezien, gehoord, geroken, geproefd, maar waarschijnlijk wel gevoeld, aangevoeld als een energie.  

Dat of het was een yt-advertentie van 3 jaar geleden, die je elke dag tegenkwam, een generationeel trauma dat ik je cellen zit of een prenatale ervaring die je onderdrukt hebt. Een liedje, een kaarsje, ...

Kortom het komt altijd ergens vandaan, laat je mooie brein er iets moois van maken, op jouw manier. Want jij, alleen jij, voelt aan hoe het moet. 

Ieder op zijn manier. 

1: zelfportret gemaakt
2: muziek :)

3: minder eenzaam gevoel, alleen thuis vandaag

Health & gn xxx

 

Dagblog 5 -lege kop als kop

Dagblog 5

Depressief Dagje

Het lijkt alsof mijn lijf met me wilt praten, maar de enige taal die hij kent is pijn.
Pijn is een universele taal... Jeuk, tintelingen, steken, prikkels, zeurend, zagend, ijlend, plots, krachtig, zacht, naslepend, bewust, onbewust. 
Pijn kent alle woorden. 

Die stilte van gisteren, 'k heb ze nog niet helemaal onthoort. Dat hoort toch echt niet! Die rust maakte mij zooo onrustig. Normaal is het altijd oproer, koffieklets, filmavond, woonkamer, boswandeling, atelierwerk, ... in mijn hoofd. Het voelt niet als rust, maar als leegte. Is mijn bovenkamer ook gesloten door corona? 

                                   

Ik heb al mijn personages in mijn hoofd, mijn eigen stem horen is raar en confronterend. De personages zijn mijn vrienden, die van toen ik 11 was -ja dat valt samen met wanneer ik ben beginnen schrijven, en mijn focus op tekenen ben gaan leggen- zijn komen spoken. Wel, ik heb ze zelf uitgevonden. Grotendeels. Maar ze hebben ook een eigen stem. Ze zijn een deel van mij. Geen Dissociatieve identiteitsstoornis-niveau van andere personen, maar het heeft er wel iets van weg (zeker eens opzoeken, in het Engels DID, super interessant, ik haal er dan ook veel inspiratie uit, ik heb zelfs een personage met DID (of DIS in het nederlands) ).

 Kort samengevat: 

Dissociatieve identiteitsstoornis (dis) (in de ICD terminologie: meervoudigepersoonlijkheidsstoornis of multipelepersoonlijkheidsstoornis (mps)) is een psychische aandoening waarbij iemand afwisselend twee (of meer) van elkaar te onderscheiden persoonlijkheidstoestanden kan aannemen. Ten minste twee van deze persoonlijkheden nemen regelmatig het gedrag volledig over. Vaak heeft de patiënt gaten in het geheugen die niet door vergeetachtigheid te verklaren zijn. Vaak weet de oorspronkelijke persoonlijkheid niets van de andere persoonlijkheden (ook wel alter ego's, alters of binnenmensen genoemd). De andere persoonlijkheden weten soms wel af van de oorspronkelijke identiteit en van elkaar. De alternatieve persoonlijkheden zijn in die zin volledig, dat ze een eigen karakter en verleden hebben en soms ook andere uiterlijke kenmerken (een ander stem- en taalgebruik).

DIS is het gevolg is van een psychotrauma in de vroege jeugd, als gevolg van seksueel misbruik, mishandeling, ernstige ziektes of affectieve verwaarlozing.

Danku wikipedia

Ik heb het niet, maar denk eerlijk gezegd dat ik er wel aanleg voor heb... Want ze zijn er, maar ze nemen het niet over, en ik durf ze nog mijn creaties noemen en niet hun eigen mens of identiteit. Dat neemt niet weg dat ze enorm uitgewerkt zijn, en onderlinge relaties hebben, etc. En de gevoelens van derealisatie en dissociatie heb ik zeker ervaren. Maar nooit in zulke extreme mate. 

DID heeft iets wat "co-conciousness" genoemd wordt. Dit is een mentale staat waarin meerdere alters met elkaar communiceren in het hoofd. Dat is bij mij vaak het geval, ze helpen mij inzicht krijgen in situaties. Dat heb ik in dagblog 2 al gezegd, maar toen heb ik er niet bijgezegd dat dat niet enkel in het schrijven of tekenen naar voren komt. Maar in elke vorm van doen en denken. Maar ja, voor iemand die (fictie) schrijft en tekent, is dat toch de normale gang van zaken, nee? Dat je mensen (en vampiers en elfjes, etc....) in je hoofd hebt leven. 

Maar bij mij hebben ze niet enkel hun eigen verhaal te vertellen, ze vertellen me ook veel over mezelf. Ik ontwikkel niet enkel hen, ze ontwikkelen ook mij. Ze zijn niet altijd allemaal aanwezig- mijn hoofd is geen festival of auditorium. Een woonkamer lijkt me de beste vergelijking- maar er is altijd wel een iemand, meestal twee of drie, of een gezinnetje aanwezig. Al filosoferend, grappend, peinzend. Ze teren op wat ik hen aan gedachten te eten geef. Soms komen ze zelf aangedraafd met iets. Maar dat is zeldzamer. Ik hoor altijd wel een stem. Of zie iemand een dansje doen in mijn hoofd. Ze wenen met mij mee, ik lach met hen mee. 

Waarom zijn ze er? Tegen eenzaamheid. Uiteraard. Als verwerkingsmechanisme. Da's ook logisch. 
Tegen de stilte. Tegen de onbehagelijke rust. Want die chaos brengt comfort. Ik zoek 1 term die het beschrijft, geef me een ogenblikje.

Ik kan niet goed met mijn innerlijke stem om, als het (echt) die van mij is, alleszinds. Ongetransformeerd bedoel ik dus, dat is er momenteel aan de hand. Alsof je jezelf hoort zingen, alsof je je eigen dagboek moet voorlezen. Zo voelt het. 

Zelfverdediging, dat is het. 1. 
Als in verdediging van mezelf, én verdediging tegen mezelf. 

Ik moet leren lief zijn voor mijn eigen, dus helpen mijn vriendjes in mijn hoofd me. 
When I break myself down, they build me up again. Of zoiets.

Ik zit in een toxische relatie met mezelf. Die ene toxische vriend in de vriendengroep: de overdreven downer, de doorgedreven zeur. Ik kon ze niet vinden in mijn personages. Ja, er zitten moreel bervraagbare personages bij, maar ze hebben elk hun sterke kualiteiten, en helpen op hun eigen manier. Ik ben het, die toxische vriend. Naar mezelf toe. 

Ik zaag mijn eigen kop eraf

Heb ik als een spons al het gif opgeslorpt van al die vreselijke mensen in het middelbaar (en nee, ze waren niet allemaal zo, maar ik leek er veel aan te trekken). Ben ik nu zelf het venijn?  Is het daarom dat ik bang ben mensen af te stoten, mensen te kwetsen? Ben ik daarom zo rechtuit gemeen?
Maar het is vooral naar mezelf toe. Die gedachten, die vragen die ik net stelde zijn druppels van het gif dat ik in mijn eigen gezicht spuw. 

(wip)

1: Ik werd gewekt door een discussie van Jason en Zion in mijn hoofd,
 oef, ik ben toch niet in de steek gelaten

2: wandeling

3: muziek van Nothing but thieves, goed nieuw album (Moral Panic)

health, gn xxx

Dagblog 4 - Vlaamse kapoen (hij/hem)

 Dagblog 4

Goeie avond

Ik mag niet streng noch kritisch zijn voor mijn blog. Niet mijn woorden. Wel, nu wel, maar ik heb ze in bruikleen van Peter. Anders komt er toch bijna niks uit. En hier gaan we even “beter weinig en goed dan veel slechts” negeren. Want het is geen kwestie van goed of slecht, maar van daadwerkelijk iets neer te zetten dat spontaan (of toch ongeveer) in me opkomt. 

Ook een kleine opmerking, ondervinding, als je de afbeeldingen op deze blog eens nauwkeurig wilt bestuderen, best nog eens op klikken, op de gsm zit het er dan minder ruis op en meer detail in. Op desktop moet ik nog eens checken. -

Heb vandaag wat zitten opruimen, of toch een poging tot, zodat het lijkt alsof dingen meer op orde zitten (letterlijk en figuurlijk). Want orde brengt rust maar chaos inspiratie. Dus houd ik van die heerlijke ordelijke chaos. Rommel, alles bij elkaar maar toch nog met een systeem. Nog een merk, zodat ik er toch een beetje aan-uit kan, kan herkennen waarover het gaat.

Voornaamwoorden. 

Nu probeert men het in te voeren, om in je bio (op social media) je voornaamwoorden te zetten, zodat mensen weten hoe je aangesproken wilt (/hoort te) worden. Dit is iets dat komt vanuit de transgender (en gendernoncomforme) cultuur, maar probeert het verder te trekken,  zodat ook cis-gender personen (Personen die gendergewijs zich identificeren met het geslacht waarmee ze geboren zijn) dit doen. Enerzijds om het trans en nonbinair gegeven normaler te maken, anderzijds zodat mensen niet af gaan op je uiterlijke kenmerken, genderexpressie en deze binden met wat hun het geschikte voornaamwoord lijkt. 

Onze goede vriend Dries Van Langenhove geeft het goede voorbeeld en heeft alvast (She/her) in haar twitter bio geplaats. Ach, wat een goede mop, gij Vlaamse kapoen.

Een grote struikelblok, als trans en non-binair persoon is dat toch iets waar je heel bewust van bent. twee en 3 letterwoordjes kunnen zo'n grote inpakt hebben.

Gendergebonden taalgebruik. In het Nederlands valt het nog mee, in de zin dat het minder erg is dan in het Frans... Frans is... erg. Misschien is dat de rede waarom ik de taal niet kan (uitstaan). Ik en de Franse taal hebben ruzie. Maar je hebt in het Nederlands toch nog altijd die hij/zij kloof.

Vroeger was "hij" een algemeen vertegenwoordigende term. Van algemeen spreken, "hij", "de schrijver" "hij, "de kunstenaar" of "hij", "de persoon". Die hij moet niet altijd een "hij" zijn. Het is zo een beetje als in het frans, vergeef mijn hypocriete geest, in het frans vanaf het moment dat er een man bij de groep komt is het "ils" en ook gewoon kan "het" en het algemene "il" zijn. Diezelfde toon had "hij". En hoort algemene "hij" te zijn. Later is dat hij/zij geworden, om vrouwen meer te betrekken. Ik snap deze feministische beweging, maar nu. Nu is dat dichotome niet zo interessant voor al wie gender non-conform, non binair, transgender is. Het Engels (Lang leve die prachtige taal) Heeft het allermooie "them" een meervoudig aanspreekwoord, maar ook perfect geschikt voor een enkelvoud zonder enkele gendergebonden klank. (Geen "He or she" bullshit aub)

Voor Nederlands zou dit die/hen kunnen zijn. Hopelijk wordt dit ingevoerd. 

Vandaag zag ik een aflevering van de slimste mens, weet niet precies hoe recent die was. Ze moesten ze lachen met het Leuvense, Kessel-lo'se accent. Ik dacht: "Wat? Da's echt unreal!" Wij Vlaams-Brabandertjes denken altijd dat wij diegene die AN spreken zijn, maja dat dacht mijn West-Vlaamse kotgenoot ook. Alles is relatief. 

Ik kom even op niets anders, niet veel anders dan die twee motjes die ik vandaag zag zitten hier in de living. De lieveheersbeestjes komen ook logeren. Wat een geweldige diertjes. Ja echt, het eten van bladluizen, ruzie met de mieren, de mieren die de bladluizen beschermen en er in ruil "melk" voor krijgen. Symbiose in de dierenwereld is toch echt indrukwekkend. Twee soorten die (door evolutie?) beslissen dat het voordelig is om elkaar te helpen, om elkaar het leven makkelijker te maken. Zo heb je de heremietkreeft die een anemoon op zijn* schelp zet. *Ik gebruik hier het algemene "zijn", dat afkomstig is van de algemene "hij"-. De annemoon beschermt deze kreeft door het prikken van octopussen die deze kreeft willen opeten, de kreeft voedt de anemoon door slordig te eten en voedselresten over het neteldier te laten zweven. Ook mooi is de bladsnijmier die stukjes blad als meststof gebruikt om een moestuin aan schimmels te onderhouden, deze schimmels manier van voortplanten is volledig afhankelijk geworden van het mierennest. Geen sporen, niets. Wat een vertrouwen. Wat een samenwerking. Zou de mens nog iets van kunnen leren.

Veel weetjes vandaag blijkbaar, niet zo veel gefilosofeer. Het zit er precies niet in. Spijtig. Wat een ranzig gevoel, de idee dat je, als je even niet op ideeën komt dat nooit nog zo zal zijn. Dat heb ik vaak en dan slaag ik een beetje in paniek. Maar als ik dan weer veel ideeën heb is het te veel, en dan is het ook paniek. Een rustig hoofd -> paniek. Ironisch. 

Mijn linkerhand doet pijn. Weeral. Anno vorig jaar heeft hij besloten om dit in periodes te doen, neemt het over van mijn darmen, niet volledig, maar deze lijken toch in pijnpensioen te gaan. Ik ben er toen meermaals voor naar de huisarts gegaan maar die vond niets. Stress. Psychosomatisch waarschijnlijk. Alle stress is pijn, alle pijn is stress, stress dat is een oer-emotie: stress en angst en woede, is dat op een manier niet één pot nat? Verdrinken in een bekertje, ja zo voelt het wel. 

Ik ga nu even verder knoeien op mijn gsm in de sketchbook app. 
Nadat ik de later ga halen van deze en mijn laptop. Ik ben niet enige die kampt met een chronisch energietekort. Ach, ik mag niet klagen. 

Ontspan u, er zijn ergere dingen. 

(al bijna vergeten)

1: fijne zoomcall met Peter

2: mijn favo boekje terug gevonden van toen ik klein was!
(ben het nu aan het inscannen)

3: clementijntjes

health, gn xxx

Kmoet nog wat tekenen om me nuttig te voelen, ik voel het. 

Alle joe

Zomaar. Iets geschreven. Iets neergepend. Toch... Ik heb erover nagedacht, ja, ik werd geïnspireed door wat Jui Zeh zomaar, zo spontaan over schreef, over die zomaar die zij schrijven noemt. 

Ik heb haar zomaar uitgeprint en overgeschreven met mijn pen. Zomaar. Hmm :)

Haar briefroman is een echte aanrader . Ik ben fan. Ik lees het graag. Ik zal het daar ook dus bij laten

Im sad. Like empty brain sad. That’s why i don’t like being calm or relaxed. It feels blue. 

Is this what being organised feels like?

2AM silence never been so loud. 

Stilte. Is dit goed of slecht, de luidheid aan chaos was mijn aangename achtergrond tv-ruis geworden. 

Kleine gedichtjes van somnifoob Byron. Opruimen, orde, somber. 

De stilte. De rust. De bewustwording.

De zelfconfrontatie. Contemplatie.

Verlammend. Ik durf amper te bewegen.

Angst voor een breakdown. 

     Ga in je bed liggen.

En slaap.          De tijd tikt.

              Door.

Rust brengt paniek

Ontspanning

Verlies aan controle

Maar stress ook

Gn

Dagblog 3 - Toeval in de ether

Dagblog 3

Dag, blog.

Allerzielen een "feestdag", om terug te komen op de dood, ik was haast vergeten dat mensen in het echte leven echt sterven! Kranten en reclamefolders uit de papierbak vissen is een nobele bezigheid waar elke *kunstenaar* zich eens aan zou moeten wagen. De prachtige dove tonen waarop je stoot tussen deze bladers is indrukwekkend. Een Aldi reclame met 1-euro-zoveel voor een bak bloemen, op=op! Is op zich niet zoo bijzonder. Misschien wel als het over chrysanten gaat voor Allerzielen! Haast je! De doden wachten niet! Snel snel snel!

Generationeel trauma, het gemis van iemand die je nooit gekend hebt, het verwerken van wat je nooit hebt meegemaakt is een thema da altijd terug lijkt te komen bij me. 

Ik zou naar het graf van mijn opa willen, gewoon om te weten hoe me dat doet voelen, om me af te vragen hoe het hoort te voelen. Maar nee, toch maar niet het regent en het is al donker. 

Je eigen stem vinden? Je stem wegstoppen!

Wanneer het nodig is, maar wel weten waar die ligt. Voor het geval dat je nog eens de energie hebt om jezelf eens af te motten. Zoals ze zeggen, you're your own worst critic. Betekend dat te streng? Of letterlijk worst: je kan er niets van? Je kan je eigen niveau niet pijlen? Toondoof voor je eigen composities? Is die combinatie aan woorden waar je op stootte door letters die je uit de krant hebt geknipt samen te leggen echt slim? Of toch nog te doordacht? Moet je er nog eens goed hard op niezen? Al dit om te zeggen dat ik bezig ben met die 4de (!) tekening die voor komt uit mijn schetsboek, denk ik, en het is met krantenknipsels.

Alles moet toch in de lucht hangen, trauma, creativiteit, genius, alles wat ooit gezegd en gedacht en gebeurd is. Hoe kan iemand anders anders ooit op hetzelfde idee stootten zonder dat te weten? (Om aan gisteren terug te denken) want zelf mijn eigen gefilosofeer is een echo die ik weer hoorde toen ik verder las in Juli Zeh's briefroman. Een echte schrijver denkt ook zo. En ik wist dat voor dat ik het echt wist? Haar boek was eerst, ik had de pdf-scan ervan al geprint en aan de inkt geroken, maar ik had wat ik gisteren had geschreven nog niet als spiegelbeeld gezien van wat ik de dag erna in dat boek las. Hoe kan dat nu? Ik wist dat dat erin ging staan, ik wist dat ik echt zo dacht, maar toch niet helemaal. Was het langs mijn neus naar mijn hersenen gestegen als een omgekeerd mummificatieproces? We hebben meer dan 6 zintuigen, en verder dan dat we ze niet kunnen afzetten, controleren, zijn we ons van andere zelfs niet eens bewust! Zoals ik mijn ogen sluit en "niet zie" vang ik op wat er in de ether hangt. Noem het aar "energie" Denk ik. Denk ík? Je channelt er Descartes mee.

Ik geloof ook in reïncarnatie, en dat dit de mensen tijd (dat wil zeggen die chronologische enkelvoudige pijl) overtreft. Je neemt mee van je vorige levens (die plaats kunnen vinden voor je leven nu, nu of erna, want tijd bestaat niet. Je houd dus dingen bij vanuit je familie (generationeel) en van je ziel, hoe dat systeem werkt weet ik niet. Dat én je vangt vanalles op! Niet moeilijk dat je altijd overprikkeld en moe bent, Byron! Luierik. 

Psychosomatische pijn, daar moeten we het ook eens over hebben. Stess manifesteerd zich in ons lijf, in mijn lijf. Mijn hoofd, mijn keel, mijn handen, darmen, blaas, adem, adem, help, ik vind de weg niet in alle dingen die men niet kan zien!

Wat nog?

-!Nostalgie, melancholie en ptsd, misofonie

-Games en hun effect !Pokémon 

Lijstjes maken geeft me rust, dat soort rust waar je bewust je stress uitstelt.
Als je denkt: dit is een goed idee! Mag ik niet vergeten, en je schrijft het op in het holst van de nacht. Is het goed, bedoeld om op te broeden of heeft het verlies aan spontaniteit het al verpest? Hoor je uit je bent te springen of een nachtje over te slapen? Waarom komen ideeën op de momenten dat ze komen, net als gedachten, gelegen, ongelegen, het juiste moment bestaat dat? Als je iets vergeet dat je dacht dat belangrijk is, of onthoud wat je probeert te vergeten, is dat hoe het moet zijn.

Dat is toch wel een raar idee: iets doen vergeten: iets bewust onbewust maken. Kan dat? Werkt dat niet averechts? Net als wanneer je zo net niet genoeg je best doet en het goed is, of net te hard en het slecht wordt. 

Ze zeggen alles wordt machinaal, de mens ook. Wordt? We zijn het aan het worden! Ik en mijn mede-autisten met hun lijstjes en opdrachten en kortsluitingen!

Hoe moeten we anders leven, in een wereld zonder structuren die ons aanstaan, verzinnen we er zelf één, één die specifiek voor ons is. We zitten allemaal op het spectrum, kom schuif je stoel erbij.

Als een lijn van roos naar blauw gaat? Is hij dan paars? 

Gemiddeld, ja. Het maakt niet uit  hoeveel paars je erop ziet. Hij is paars, in zijn geheel. Toch? 
Een zwart-wit wereld is dus technisch gezien grijs. In zijn geheel. 

Gemiddelden, normalen, ze zijn allemaal relatief. 

Neem nu, ik las het onlangs: We hebben bijna allemaal meer armen dan gemiddeld. Hoezo? Want er zijn mensen met minder dan 2 armen, dus ligt het gemiddelde net onder 2. Nou. 

Vaak vergelijkt men man en vrouw met zwart en wit en dan denk ik, ocharm, de kinders weten niet wat kleuren zijn. 

Als geslacht zwart-wit is, staat deze in een lijn verbonden, een grijze lijn. Sorry lijnstuk. (ja, ook geslacht is een spectrum. Met twee uitersten, waarvan ieder punt een mogelijkheid. 

Gender is kleur. 

En welke kleur dat is zeg jij, met je eigen stem. Op het juiste moment, als je ze kan vinden. 

((Hmm. Een half lijnstuk is langer dan een heel lijnstuk, nee?))
Het heeft wel een beginpunt maar geen eindpunt.

Aan de VTM met betrekking tot "Een echte job", aflevering 4 (!!) niet zeker, soit,

Zeg (aub) niet tegen een transgender persoon "een transgender", transgender is geen zelfstandig naamwoord, net als jij geen "cisgender" bent. Transgender is een bijvoeglijk naamwoord. Transfoob dàt is een zelfstandig naamwoord.

Zeg (aub) niet nadat een trans vrouw een geslachtsoperatie heeft ondergaan dat ze nu "een echte vrouw" is. Dat was ze altijd al. Ze wist dat, het kan zijn dat ze dat dan nu ook zo voelt. Zeg dat dan. Die "echte vrouw" is de valse idee van vrouwelijkheid, een norm gecreeërd en continu geboetseerd door de maatschappij. Ze is geen vrouw omdat grote "jij" dat zegt, ze is een vrouw omdat zij dat zegt. Jij zegt wat je gender is, als jij: persoon met recht op eigen persoon. IKzelf

Ik zal toch eens een brief moeten sturen naar Medialaan.

Woord, allez, term van de dag: ontologisch parasitair 
Het ene kan niet bestaan zonder het ander, in isoloment zoals een gat (in de overheid  een donut) of om terug te komen op gisteren, "goed en kwaad", het zijn elkaars gaten in de yin en yang, een mooi symbool, maar met toch enig gebrek aan grijswaarde. 

Wist je dat de ankh ook zo'n ene-kant-andere-kant symbool is? De ovaal is de vrouwelijke kant, de stok de mannelijke, en de loodrechte zone ertussen is de verbintenis, tussenfase. Deze heeft een grijze zone maar ontbreekt aan "ontologische-tegenstellings-gaatjes"

Ik ga mijn krantenknipsel geknutsel nog afmaken, alf dat lukt zal ze hier beneden verschijnen.

Misschien komt er misschien nog een gedichtje dat past bij afscheid, gemis, onthouden en vergeten.

Jawel.

Ik hoorde een duif roekoeën als achtergrondruis bij een lesopname. En even voelde ik me alsof ik in de Kessel-Lo’se tuin van mijn oma zat. Die met de oostindische kers vanachter, met oranje bloemen. Een stenen terras waar kleine stalactieten aan groeide. Met zo van die 60’ies parasollen met ruw plastiek van schreeuwde onder je vingernagels. Waarop bruin-oranje-groene bloem-patronen en gedraaide franjes als stoffel kleine solomonszuilen die je rond je vingers kon vlechten. Diens metalen palen zongen als je ze ergens tegenketste terwijl je ze in of uit hun houder van water haalde. Je wist niet goed of het geluid je een zure smaak gaf in je oren, of dat het je deed glimlachen in je hoofd. Want je wist dat dat lied daarbinnen nog lang ging wonen. De witte plastiek verduurde in je handen de stoffige as als nooit-eindigende begrafenis van het toekomstige verleden. In die tuin stond ook een van die struiken met ranonkels, die als pomponnetjes aan de takken-armpjes dansen en toegejuicht werden door hun lieve blaadjes in de wind. Zo één zag ik er in een Gents straatje ook, toen moest ik er ook aan denken. Maar zij waren lang zo enthousiast niet meer. Ik ben daar al jaren niet meer geweest, in die tuin. De compost die ik daar toen zag liggen zal al lang weer naar de aarde terug gekeerd zijn. Toch weet ik het nog goed. Ik ken die tuin beter, met zijn doorsnijdende wasdraad en groene poort die aan de lagere school hier in Linden en de rest van Vlaanderen stond. Beter dan haar. Zo een leven op een laurierstruik-rotonde, elke dag hetzelfde, als straat, dat moet je lethargisch maken. Dan ga je denken dat duiven uilen zijn en dan krijg je zin om je ouders te gaan bezoeken. Zeg, houd je kop toch eens bij de les.

1: gelezen

2: wandeling

3: YouTube filmpje over hoe ongelofelijk orgels wel niet zijn, om dat te kunnen spelen heb je wel nood aan die energie die in de ether zit.

health & gn xxx

ps: Blij maken, maakt blij

Is echt altruïsme te vinden in het delen van uiterst egoïstische, zelf dienende zaken? Denk er eens over na: je zet ten dienste aan anderen wat normaal uitsluitend jou ten dienste hoort te staan. Ultieme zelfopoffering. 

toeval en keuze en bevraging

Dagblog 2 - Chad leeft nog

 Dagblog 2

Ik weet niet goed wat te zeggen, goed, er zal dus weer heel wat uitkomen.

Goede morgen, het is weer eens avond
Zal dit een algemene aanspreking worden? Is het goed om een iets wat vaste structuur te hebben, of is vervallen in een systeem te cliché, voorspelbaar, niet origineel genoeg.

s' Ochtends komt mijn kat naar boven, springt op mijn bed en ziet dan of ik wakker ben. Pas wanneer ik mijn ogen aankijk en zijn verwachtingsvolle blik tegemoet kijk beslist hij zich erbij neer te zetten en gaat hij slapen. Natuurlijk wil ik dan niet opstaan en blijf tot na twaalven in mijn bed liggen. Om twee uur opstaan, om drie uur eraan beginnen en om vier uur afronden (4 >:(  ). Mooi. Ik ben aan het overwegen om de klok op mijn laptop en gsm, als het kan, op een 12-uren systeem te zetten. AM-PM maakt me minder moe, maar doet me misschien ook minder doen... Ach wel nee, als ik nu die "18" zie denk ik dat het 8 uur is en niet 6 en dat is niet bepaald gezond, daar word ik zo moe van. Maar een getal vanaf de 20 lijkt me zo jong en frisgroen en dan wil ik nog lang niet gaan slapen. Van 4 tot 4. 

Veel van mijn eigen gedachten (over mezelf) heb ik niet te delen, dus dacht ik er te delen van mijn personages. Zijn ze dan eigenlijk nog van mij, of van hen? Als je denkt in functie van, is dat jouw gedachte of die van hen? -Zeker als het iets is waar je anders nooit op zou komen, nooit zou durven denken? 

Vrij paradoxaal. Wat beangstigend, maar ook erg blikverruimend.

Misschien geef ik dan hier een wat bestaans-filosoferend stukje uit een wat ik denk dat een 4-delige reeks boeken wordt. De 4 delen (ja vier, hier lijkt deze een vriendelijke appelsien tegen me te zijn) bestaan uit een ander perspectief, en de onderdelen uit het 2de die voor het 1e komen, of uit het 3de die gelijklopen met een deel uit het 1e, 2de, etc. etc. Ik ben begonnen met schrijven toen ik 11 was, denk ik, laten we zeggen een decennium lang dat ik al (actief) personages aan het ontwikkelen ben, zowel op woordend als beeldend vlak. Ik geef ze mijn vragen, zodat zij ze kunnen stellen, en ik ze kan horen zodat ik met enige afstand en perspectief kan antwoorden of gewoon contempleren -of negeren, want zijn mijn zaken niet. Laten we het even een gedachtenlabo noemen, waar mijn proefratjes in een doolhof aan denkpatronen en situaties rondlopen en ik toekijk, toekijk hoe elk, met hun eigen persoonlijkheid, intelligentie en trauma- en succeservaringen de problemen die ik heb voorleg aanpakken. Het is veel fijner om neer te kijken op het labyrint dan er zelf tussen te moeten lopen. Afstand biedt inzicht. Misschien is het ook daarom dat ik beter andere mensen kan helpen of beter hun situaties kan doorgronden dan de mijne. Dat is dus een van de dingen waar schrijven voor me voor dient: mijn ervaringen, problemen, waarnemingen, gevoelens verwerken. Dat zijn 4 dingen. (ah, nee niet 4!) een creatieve outlet is het natuurlijk ook. Het werkt erg therapeutisch voor me, en natuurlijk hoop ik dat het iemand anders ook eens zal dienen. (Ik ben en blijf menselijk)

Ja, omdat ik ben beginnen schrijven toen ik 11 was zitten er veel kinderlijke clichés in, dingen die ik overnam, bewust of onbewust van pop culture, maar ook veel dingen waar ik achteraf achter kwam dat het een shtick, gimmick was, dat is een nadeel van wel te schrijven maar niet echt te lezen, je wilt het niet opzoeken, je gedachten puur houden. Niets uitbrengen, herwerken, herwerken. En dan stoot je op iets (nieuws) in de media, met treffende gelijkenissen? Nu kan je het haast niet uitbrengen, want al was jouw hoofd eerst in het bedenken, en dan ik het tegenkomen, jij bent nu de na-aper. 

(even gaan afwas afdrogen, brb) 

Unieke ervaringen kunnen beschrijven zodat ze echt lijken, dat is gewoonweg mooi. Gewone, echte ervaringen mooi kunnen beschrijven, gedachten die zo normaal het zijn dat je niet zou denken ze te noteren, laat staan erover na te denken. Dat is uniek. Zo van die dingen dat je hersen-lokaal normaal van het krijtbord afwissen en de krijtstof ervan uitkloppen op de rest van je ervaringen. Iedereen maakt ze mee, of mensen uit je peer-groep, en het delen kan een vorm van verbinding en rust brengen -zodat ook zij afstand kunnen nemen van die gedachte/ervaring. Of misschien ben jij wel de enige die ze mee maakt en zijn ze echt uniek, maar beïnvloeden ze je hele denknetwerk als witte bolletjes die opgegeten worden door jouw Pac-man-brein dat het weten van wat ze zijn, waar ze vandaan komen, best nuttig of juist absurd nutteloos. Nutteloos, maar wel zinvol kan zijn. Nee? Ik ben weer te hard mijn best aan het doen. 

Dus, mijn "romans" of boekenreeks", dat zijn termen waar ik hier heel licht mee omspring, zeker wanneer het over mijn eigen werk gaat, zelfde met "kunst", zware woorden, maar makkelijk in gebruik. Meestal ga ik toch voor "verhaal" of "werk" of "tekening.
De kern ervan is: mijn ervaringen verwerken, perspectief vragen en bieden, creatieve fantasie de vrije loop laten gaan en andere mensen aanspreken. Mooi toch. Waarover gaat dat dan allemaal? Wanneer ga ik nu eindelijk een fragmentje ervan geven en o, wat zal het zijn?

Waarover? De dood. Heel erg letterlijk tot erg, erg figuurlijk. Alles in het leven heeft iets te maken met de dood. 
Het letterlijk sterven van personen waarmee men in verbinding staat en de rouw erover, het elke dag sterven en terugblikken op de oude ik en het al dan niet missen ervan. Het concept "de dood" en wat erna komt. Het denken over doodgaan, en het wel willen dood zijn, het niet willen doodgaan. Want niemand wil dood gaan, nee, misschien zelfs niet dood zijn. "Dood willen zijn" is eerder het niet kunnen leven van het "is", het niet kunnen leven met het "was" of het niet niet niet kunnen leven onder het "zal zijn". Ik ben ervan overtuigd dat ieder mens suïcidale gedachten heeft. Toch minstens ooit één. En dit is goed, het hoort erbij want ik leef volgens het motto: "zonder kwaad kan er geen goed zijn" wat ironisch is, want ik ben echt geen zwart-wit denker, ik vind de uitspraak juist interessant omdat het twee uiterste punten gebruikt om een grijze lijn te trekken. ALLES is een spectrum. Is dit een lijn, een driehoek, een wolk of een paralellopipedum, ... alles is een post-it onder een duimspijker op een (groot of klein) prikbord. Denken aan het/een (mogelijk) einde biedt perspectief op wat gaande is, nee? Doet denken aan dood zijn je niet leven voelen?

Dood is dus een belangrijk thema, karma, trauma, passie en talenten, verbintenis en eenzaamheid, al wat iedereen meemaakt maar nooit zich mee zal kunnen inleven, al wat niemand meemaakt maar zich wel mee zal kunnen inleven.

Zijn naam is Chad. 15-jarige jongen uit ergens in Vlaanderen, gepest op zijn school, houd van tekenen, is erg eenzaam en zit waarschijnlijk op het autisme spectrum stoornis, net sterk genoeg om uitgesloten te worden, net niet erg genoeg om het op te laten vallen. Chad is erg stil en heeft nooit veel te zeggen. Erg koel. Je zou denken dat niets hem veel kan schelen.
Zijn ouders sterven op zijn verjaardag, nieuwjaardag door een blikseminslag op de overschakeling naar 2013, hij overleefd de natuurramp en hersteld snel, word tijdelijk opgevangen door het gezin van zijn heel mysterieuze, bleke klasgenoot (Bryan). De vreselijke inslag. Hij houdt er enkel een Lichtenberg-litteken, veel komende andere littekens, ptsd, depressie, suïcidaliteit en heel wat en heel wat zelfhaat aan over. Er lijkt iets supernatuurlijk aan de gang te zijn? Wordt dit een Marvel-superhero story, meta-natuur? Jeej! Krachten! Dat wil toch iedereen. Chad niet. Och, het is zo een verhaal. Emo quirky teen drama. Hoe je het ook draait of keert, je zal altijd in een cliché belanden, je zal altijd dingen schrijven die al velen uit hun vinger hebben laten vloeien, je zal een bepaald niveau van voorspelbaarheid hebben. Dat weet ik nu. En ik heb al heel wat fases van ontkenning doorgaan. Het kan niet dat MIJN ZELFBEDACHTE IDEE niet origineel is! Ik moet toch IETS hebben dat UNIEK is. Het gewone. De doodgewone bewustwording. Je kan alles, over alles schrijven, zolang je het op een bewuste, of bewust-intuïtieve manier doet, dus naar jouw (linkse) hand zet, zal het altijd een meerwaarde hebben. Ik ben de schoonheid in die clichés gaan zien, die dingen die ik schreef toen ik 11 was en de enige wereld waar ik wou leven die van Pokémon, Sonic, Code Lyoko of Harry potter, maar niet echt Harry Potter, ... was. Nu schaam ik me er natuurlijk voor, dat ik zonder gêne (en nu met veel) er zoveel dingen van overgenomen heb. Maar ik wil ze eigenlijk ook niet veranderen? Want ze zijn mooi. Mooi gewoon, gewoon mooi, zoals ze zijn, laten we ze analyseren, laten we er diepgang aan toevoegen. Laten we het mondaine interessant uitleggen en het interessante mondaine. Laten we onszelf uitlacken als het over iets serieus gaat, serieus doen over iets belachelijk. Laten we Chad een emo 15-jarige tiener, gebaseerd op Shadow the hedgehog zijn met grote psychologische problemen die vaak als prompt worden gebruikt. Maar laten we die taboe-clichés als (*) zelfmoord, zelfverwonding, depressie, creatief wunderkind(*) aanpakken op een iets gevoeligere manier, laten we het doen, maar ook erover na te denken. Je blaas voelen als ze pijn doet, maar ook de pijn van de blaas kunnen onderscheiden en achteraf niet helemaal vergeten- drink eens weer meer water en doe je oefeningen. Niet "waarom" want je weet waarom, omdat het jouw fantasieën zijn (Byron) van wat je graag wilt of juist heel bang van bent-en dit personificeren en aan die personifiëren geven. Laten we denken, ja wat als dat is, hoe is dat (*) dan? Wat kan ik eruit leren, zeker omdat het niet echt helemaal zo is? Waarom wil ik dat-dat denken, leren? Waarom denk ik het? En waarom is het o zo leuk te schrijven over vampiers enzo? Het is en zal altijd wat cringy zijn. Pak die prompt bewust vast. Maak ze gay, interseks, vampiers, elfjes, depressief, psychotsisch, doe de zelf-hater het écht denken en écht doen. Maar met rede. Geef het inhoud, geef ze inhoud. Hem Haar. Hen. Laat ze knagen aan jouw gedachten -in de tt-ik-verteller- en je gedachten niet aan jou (in de tt-ik-verteller). 

Geef ze doodnormale én als-je-ze-googled-bijna-niet-te-vinden-namen. Want dat is gewoon. 

Wanneer? Nu. Wat?

Het dringt nu tot me door hoe lang ik al niet meer een potlood in mijn hand en een papier onder mijn neus heb gehad. Ik wil zo graag tekenen. Denk ik. Wel. Zo hoort het toch, dus zal ik dat maar denken. Ik sluit mijn ogen. Op dit moment is dat het enige dat ik wil, niets liever wil dan, sterven. Het spijt me Bryan, je bent een goede vriend. Ik apprecieer de moeite die je doet en je ouders zijn oké. Je moeder is heel lief. Maar doodgaan lijkt me beter. Je zult me niet lang missen hoor. Dat doet niemand, mijn familie ook niet. Ik open mijn ogen weer. Alles is zo abstract. Niets voelt nog echt en ik begin te twijfelen aan hoe “echt” voelt. Morgen moet ik naar school. Normaal boezemt die gedachte angst in, verlamt ze me. Maar ik ben al helemaal mak, te moe om bang te zijn. En toch denk ik wat ik altijd bang ben als ik daaraan denk. Dan beantwoord ik mezelf met: “Nee dankje, ik ga liever dood. Zoals een klein kindje wenst als superheld wakker te worden wens ik altijd om dat niet te doen, dat wakker worden. Lekker gemakkelijk, ik heb de moed niet om actief zelfmoord te plegen. Nog niet alleszins. Mijn zicht word weer zwart met rode gloed en witte dansende tv-ruis, terwijl ik naar mijn eigen vlees-luikjes kijk. Als ik er met mijn vingers in por en over wrijf ontstaan er keurige cirkels en golven. Abstract. Als je ogen toe zijn kijk je toch ook? Je kan toch niet niet-kijken? Want je kan je ogen toch niet afzetten? Kijken is niet actief? Niet-kijken, of je ogen sluiten, dicht houden, is dat niet meer werk? Of meer bewust althans? Overdag toch. En ‘s nachts… Als je slaapt... dan zie je ook, is dat met je ogen of met je hoofd? Is het zien dat je niet niet kan doen, of is het kijken. Zien lijkt passiever. Slapen of niet slapen, ogen open of ogen toe, kijken of zien: ik heb toch altijd zicht op een nachtmerrie.

Je kan je zintuigen niet echt afzetten, je gedachten ook niet. Maar je kan wel een rustzone omdopen tot "uitzetten" en vrede nemen met het niet denken over het denken, over het kijken of horen of proeven, voelen, etc,... 

Het lezen ervan, het delen ervan geeft me een gevoel van schaamte (Juli Zeh weet waarover ik het heb) Maar eerder een gevoel van plaats-vervangende schaamte, dat is erger in de zin dat ik minder controle voel. Dat is goed. Houden zo, want de gedachten zijn niet (langer) van jou, maar van het personage, Chad. Betekend dat dat er geen verbeteringen kunnen plaatsvinden? Natuurlijk wel, eindeloos. Maar als ik op het punt kom dat begrip en ontvreemding elkaar op een interessante, onverwachte maar vertrouwd onvertrouwt voelende manier ontmoeten, dan zitten we goed. Is dit bij het van de eerste keer uittypen zonder veel te denken, of door het herschrijven, herschrijven, herschrijven, maakt niet uit. Zolang het boeiend normaal voelt. Gewoon uniek. Een nieuw zicht geboden op een alomgedeelde wereld, of een blik die de jouwe ontmoet van een persoon die je nooit zal kennen, maar wel empathie zal voor voelen.

En wee weet, mee in je hoofd zit.

Wist je dat als je je ogen opent in het "pikkedonker" je kleur ziet? Het heet eigenlicht. En zo heet het 1e boek.

tot morgen, denk ik.

  

1. geleerd voor school 2. Felix' lieve kraaloogjes

3. de phosphenen die je ziet als je net iets te lang (of net lang genoeg) in je ogen wrijft

health and gn xxxx

woord van de dag: binimetinib je zou een tongue twister rap kunnen schrijven over kankertumor medicatie

PS: Femke, je lieve woordjes maken me oprecht blij. Ik vond allemaal maar wat inconsistent gebrabbel, maar ben blij dat jij er iets in ziet :)